ABD ve İsrail’in 28 Şubat 2026’da İran’a karşı başlattığı hava harekâtları, konvansiyonel bir askerî operasyonun ötesinde, çok katmanlı ve uzun vadeli bir stratejik yaklaşımın parçası olarak değerlendirilmelidir. Bu yaklaşım, askerî altyapıyı zayıflatmanın yanı sıra İran toplumunu içeriden sarsarak rejim üzerinde siyasal baskı oluşturmayı amaçlamaktadır. Stratejinin sahadaki en görünür yansıması, Kürt nüfusun yoğun olduğu Batı Azerbaycan, Kürdistan, İlam ve Kirmanşah eyaletlerindeki askerî ve güvenlik altyapısının sistematik biçimde hedef alınmasında ortaya çıkmıştır. Bu bölgelerdeki Devrim Muhafızları Ordusu (DMO) karargâhlarının, Besic üslerinin ve polis merkezlerinin yoğun bombardımana tabi tutulması, Irak sınır hattındaki noktaların da hedef alınması, operasyonun arka planında etnik mobilizasyon yaratma hesabının bulunduğunu düşündürmektedir. Planın baş mimarı olarak görülen İsrail, çatışma öncesinde İran’daki Kürt ayrılıkçı hareketlere verdiği açık siyasi desteği kamuoyu önünde dile getirmiştir. ABD’nin de bu yaklaşıma stratejik düzeyde eşlik etmesi, etnik mobilizasyon hedefinin ittifak içinde paylaşılan bir operasyonel amaç haline geldiğini göstermektedir. ...

Perspektifin devamını okumak için PDF Dosyasını İndir