İran’ın Haziran 2025 ve Şubat 2026 savaşlarıyla birlikte savunma ve caydırıcılık doktrininde yaşadığı ve giderek konsolide hale gelen dönüşümün merkezinde ön alıcı ve proaktif bir yaklaşım yer almaktadır. Bu yaklaşıma göre Tahran, tehdidin fiilî hale gelmesini ve ülkenin bir saldırıya maruz kalmasını bekleyip ardından reaktif bir karşılık üretmeye dayanan geleneksel anlayışı büyük ölçüde terk etmiştir. Bunun yerine tehdidin fiiliyata dönüşmesinden önce ön alıcı hamleler gerçekleştirmeyi, sürekli hazırlık durumunu kurumsallaştırmayı ve bu hazırlığın kendisini bir caydırıcılık aracı olarak kullanmayı öngören bir stratejik kültüre geçiş yapılmıştır. Söz konusu dönüşüm, Devrim Muhafızları Ordusu’nun (DMO) 2010’lu yıllardan itibaren bölgesel ölçekte geliştirdiği “ileri savunma” anlayışının iç cepheye ve toplumsal alana doğru genişletilmiş bir versiyonu olarak da okunabilir. ...

Analizin tamamını okumak için PDF Dosyasını İndir