Bugün sınırlı bir baskı unsuru olan Beluç silahlı hareketi, Tahran’ı güneydoğu sınırlarında daha fazla askerî ve istihbari kaynak kullanmaya zorlayan ciddi bir güvenlik tehdidine dönüşebilir.
İran’ın maksimalist tutumu, yalnızca bir müzakere taktiği olarak değil birbirini izleyen gelişmelerin şekillendirdiği bir nedensellik zincirinin sonucu olarak değerlendirilmelidir.
İran, askerî ve ekonomik açıdan ağır kayıplar yaşamış olsa da savaşın ABD açısından ortaya çıkardığı siyasi ve ekonomik maliyetler, Tahran için önemli bir stratejik kazanıma dönüşebilir.
Seçim sonuçlarının İran-ABD ilişkilerinin seyrini nasıl etkileyeceği, Kongre’de oluşan yeni çoğunluğun yanı sıra Washington ve Tahran’ın bu siyasi tabloya vereceği karşılıklara bağlı olacaktır.
Mozaik savunma, İran’ın askerî kapasitesini korumasına ve saldırılar karşısında direnç göstermesine katkı sağlamış olsa da tek başına savaşın sonucunu belirlemeye yeterli değildir.
Şimdilik diplomatik kanallar yeniden hareketlenmiş olsa da yeni bir askerî tırmanmayı önleyebilecek kalıcı bir uzlaşı zemininin oluştuğunu söylemek için erkendir.
Savaşın Washington’a çıkardığı fatura her geçen gün kabarıyor. Ara seçimlerin ardından Trump’ın vereceği karar, bütünlüklü bir stratejiden veya ABD yönetiminin ortak bir değerlendirmesinden ziyade, ABD Başkanı’nın bu faturayı nasıl ödemeyi tercih ettiğini gösterecek.
Netanyahu’nun Abu Dabi ziyareti İsrail’in, mevcut savaşın ötesinde Körfez ülkeleriyle güvenlik iş birliğini sürdürme ve derinleştirme arayışını koruduğunu gösteriyor.
ABD-İran hattında gerilim artabilir ve gelişmeler sınırlı çatışmaları tetikleyebilir. Ancak sürecin kaçınılmaz olarak geniş çaplı yeni bir savaşa neden olacağını düşünmek yanlış olacaktır.
Babülmendeb’de Husilerin elde ettiği yeni konum, ABD-İran savaşı bağlamında Tahran’a doğrudan kontrol etmediği ancak müttefikleri aracılığıyla etkileyebildiği ikinci bir baskı alanı sunmaktadır.